Hoe naai je een community?

Door Robkazoe op donderdag 24 maart 2016 09:40 - Reacties (13)
Categorie: -, Views: 5.840

NBA 2K16 is al een tijdje uit. En dit is niet het eerste spel in de NBA 2K serie. Achter NBA 2K zit 2K Studios die elk jaar een nieuwe versie uit brengt. En op Twitter kun je het bedrijf volgen voor de laatste ontwikkelingen van de NBA 2K spellen via @nba2k.

Op 29 mei heeft @NBA2K het volgende gezegd op Twitter:
"Once we hit 1 million followers on Twitter, we will release a Diamond player for 24 hours that day (timed code). Let's make it happen!"

Even voor de duidelijkheid. Een "diamond player" is een speler met een 96 tot en met 99 waardering. Oftewel de hoogste waardering. Hier onder vallen legenden als Kobe Bryant en Jordan. En gisteren was het eindelijk zover! 1 miljoen volgers was een feit:

Thank YOU for 1M twitter followers. Here's our #NBA2K16 Random Item Locker Code, available for 48 hours (one per user). RT! 1MILLION

Dus iedereen massaal de code "1MILLION" intoetsen en toen begon de teleurstelling. Gemiddeld krijgen de mensen 200 tot 400 Virtual Currency (waar je ingame ongeveer een veter voor een virtuele schoen van kan kopen). Een enkele persoon uitgezonderd want die krijgt een "amethyst" speler (90 t/m 95 rating).

De reacties van de community kun je onder de betreffende tweet vinden toen ze de code hebben weggegeven. Eén van de medewerkers van 2K zegt dat de actie alleen bedoeld was voor NBA 2K14 en niet meer voor NBA 2K16. De community heeft daar maling aan en heeft ondertussen de hashtag #Unfollow2k in het leven geroepen waarin iedereen wordt opgeroepen om @NBA2K niet meer te volgen. En het lijkt succes te hebben. Het aantal volgers is gedaald tot onder het miljoen. Op dit moment staat op de teller op 998.871 volgers. Kan de community zo meteen @NBA2K voor de tweede keer feliciteren als ze één miljoen volgers hebben. Als ze daar nog zin in hebben...

Statistieken zijn een bitch

Door Robkazoe op vrijdag 13 februari 2015 21:38 - Reacties (3)
Categorie: -, Views: 4.133

Al ruim een jaar staat er PlayStation 4 in mijn woonkamer en het meest gespeelde spel tot nu toe is NBA2K14. De graphics overtuigde meteen van het begin, de eerste tien potjes haat je het spel maar daarna opent zich een geweldig spel met diepe gameplay. Sinds kort speel ik op de moeilijkste moeilijkheidsgraad.

Amerikanen zijn gek op statistieken en dat geldt ook voor basketbal. Elke poep en scheet wordt vastgelegd en dat komt weer mooi uit want die statistieken komen weer terug in de database van NBA2K14. Het schieten van een bal is in NBA2K14 afhankelijk van een drietal factoren:

1. Hoe goed is de schutter? Dit haalt hij uit de database.
2. Wordt de schutter gehinderd? Zo niet, dan kan hij zo goed schieten als zijn max. Zo wel, dan zal zijn scoringspercentage alleen maar lager worden.
3. Is het schot goed getimed? Schiet je de bal te snel of te langzaam, dan wordt je schot ook onnauwkeuriger.
Voldoe je perfect aan alle voorwaarden? Dan kun je een A+ waardering voor je schot krijgen. Doe je dat niet, dan krijg je een donkerrode D waardering en mag je mazzel hebben dat de bal ook maar de ring raakt.

Vanavond zat ik een potje te spelen: Wizards (ik) vs Heat (computer). De Wizards hebben wel aardige spelers maar afgelopen seizoen kwam dat niet helemaal uit de verf. De Heat waren toen een van de beste teams in het spel. Maar beide hebben zo hun sterke en zwakke kanten.

Zo mocht ik met John Wall zes vrije worpen nemen. Hoewel mijn timing niet optimaal was, was hij toch ruim voldoende (B+ gemiddeld). Van de zes, ging er toch wel één vrije worp in. Nu is John Wall met 80% lang niet de beste vrijworpnemer en kan hij een slechte dag hebben. Maar dit is gewoon belabberd. Afijn, kan gebeuren. Door de gemiste vrije worpen, neemt de Heat ondertussen langzaam afstand van mij.

Een paar minuten later. Daar stond Trevor Ariza helemaal vrij voor een driepunter. Eindelijk een mooie manier om de achterstand wat kleiner te maken. Met zijn 40+% een top 20 schutter van achter de driepuntlijn. Perfect getimed, geen hinder, A waardering. Bombs away! Met de adem ingehouden vliegt de bal langzaam naar de ring toe. Ondertussen snel al aan het uitrekenen hoeveel punten we achter staan nadat de driepunter erin zou gaan en .... MIS! Goddamnit!

Tegen het einde van de wedstrijd aan, neem je iets meer risico. Dat heeft geleid tot een iets kleinere achterstand. De Heat stond nog steeds met vier punten voor maar dat is nog wel te overzien. Door een verdedigingsfout komt Dwyane Wade vrij bij de driepuntlijn. De beste man is een prima dunker en heeft een goede layup in huis maar kan totaal niet een schot maken voor de driepunter (slechts 28% gaat raak). Ik denk, die sprint snel naar de basket toe om zijn punten binnen te harken en het nog uitzichtlozer te maken. Maar de beste man besluit om een driepunter te schieten. Snel rende ik naar de basket toe om de afzwaaier op te pakken maar helaas verdwijnt die wel door de ring.

Niet veel later klinkt het eindsignaal en verlies ik met zes punten verschil. Nu heb ik nooit zo heel verschrikkelijk veel moeite met verliezen als ik slecht speel. Maar dit is wel heel irritant. Bovenstaande wedstrijd is helaas slechts één van de vele voorbeelden die zich de laatste tijd voordoen met deze nieuwe moeilijkheidsgraad. Ik heb het idee dat de hogere moeilijkheidsgraad betekent dat je automatisch slechter speelt en dat de computer een tandje beter speelt. Ongeacht of het correct is volgens de NBA statistieken in de echte wereld. En daar heb ik schurft hekel aan. NBA2K14 was een geweldig spel maar hiermee schiet het spel zichzelf in de voet. Tijd voor een ander spel op de PlayStation 4.

H2O

Door Robkazoe op zondag 20 juli 2014 23:45 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 3.476

Mijn zondagen zijn eigenlijk heel eenvoudig. Een beetje uitslapen van de zaterdagavond en nog wat klusjes in en om het huis doen. Deze zondag stond er niet heel veel meer op het programma. Tegen het middaguur werd ik vandaag wakker en zoals veel mensen ging ik als eerste naar het toilet toe. Ik drukte op de spoelknop van mijn WC en wilde mijn handen wassen. Maar ondanks dat de kraan open stond, kwam er geen water uit. Shit, wat is hier aan de hand?

Eerst maar eens bij vrienden kijken of die wel water hebben maar die hadden het probleem niet. Al snel werden er grappen gemaakt dat ik mijn rekening niet betaald had. Maar volgens mij was ik helemaal bij met mijn rekeningen. Ik belde aan bij mijn buurman en die had het probleem ook. Hij vertelde dat er een jongen bij ons in het appartementenblok zit die lekkage had. Maar hij was op vakantie en ze konden niet naar binnen om zijn wateraansluiting dicht te gooien. Dus werd het hele blok afgesloten tot zijn ouders bij het appartement aan kwamen met een reservesleutel.

De buurman reageerde nogal gefrustreerd toen hij het verhaal vertelde. Hij had net een ananas in stukken gesneden en zijn hele handen zaten onder de fruitsappen en het plakte nogal. En als je geen water hebt, dan kun je dat niet schoonmaken. Ik kon mijn lach nog onderdrukken en dacht, ach we hebben wel grotere problemen in deze wereld. Het zal allemaal wel loslopen. Maar dan kom je er achter hoe handig en belangrijk water is.

Ik kon mijn handen dus niet wassen nadat ik de kleine ruimte bezocht had. Nu overleef ik mijn vieze handen nog wel. Maar dat betekent dus ook dat de stortbak leeg is en dat een tweede keer naar de WC gaan er vandaag niet meer in zit. Een warme douche om even wakker te worden zou heerlijk zijn, maar dat kan dus ook niet. Morgen moeten we gewoon weer werken dus ik hoop dat het voor die tijd wel opgelost is want anders wordt het problematisch.

Een vriend van mij vroeg nog of ik drinken genoeg had staan. Na een inventarischeck zag ik dat ik drie flessen Dr. Pepper en twee flessen Cola had staan dus dat zat wel snor met mijn éénpersoonshuishouden. Laten we het het lijstje van vandaag nog even afwerken.

- De planten water geven. Crap. Tenzij de planten Cola of Dr Pepper gaan accepteren zullen die het even zonder moeten doen.
- Wasgoed opruimen. De handdoeken had ik netjes opgeruimd. Even mijn bloesjes strijk... Dammit.
- De vaatwasser ....

Ach, laat het huishouden ook maar. Het is ook veel te warm om mij hier nu druk om te maken maar vervelend is het allemaal wel. Ondanks de hitte was deze dag wel een eye opener. Ik was nog nooit zonder water te komen zitten in bijna 30 jaar tijd. Maar we hebben water nodig in ons leven en als je zonder komt te zitten is dat behoorlijk irritant. Nu was het probleem in de helft van het appartementenblok binnen drie uur opgelost en het laatste gedeelte had binnen vijf uur weer stromend water. Maar zelfs voor die korte periode was het storend.

Na een korte zoektocht op het internet blijkt dat een persoon gemiddeld 3 liter water per dag verbruikt en dat het verstandig is om voor drie dagen water in te slaan in het geval van een ramp (of als het waterbedrijf er even een zin meer in leveren). Ik ben tegen het einde van de middag nog maar even naar de grootgrutter gegaan en heb daar een doos Bar Le Duc gehaald (6x 2 liter pakken) en gestald in mijn schuur. Dat zou voor de toekomst wel voldoende moeten zijn.

Ik schrijf niet zo heel verschrikkelijk veel blogs maar hoop dat ik jullie toch kan overtuigen van de noodzaak van water opslaan.

P.S. De overheid geeft zelf aan dat je jerrycans steriel kan maken met kokend water en dan kraanwater kunt gaan bottelen. Maar op verschillende sites wordt aangegeven dat kraanwater maximaal een paar dagen houdbaar is als je het zelf in flessen stopt. Daarnaast denk ik dat Spa, Bar Le Duc of een ander "water-in-flesjes"-bedrijf het een stuk beter kunnen dan dat ik dat kan. Spa geeft zelfs aan dat Spa Blauw geen houdbaarheidsdatum hebben als de fles dicht blijft zitten dus dat blijft voorlopig wel goed. Daarnaast kost 12 liter Bar Le Duc iets van 3 euro nogwat. Daar komen we ook wel overheen.

Bronnen: http://www.nrcnext.nl/blo...e-lang-is-water-houdbaar/
https://www.waterbedrijfg...angkanikwaterbewaren.aspx

P.P.S. Nee, ik heb geen aandelen in Spa, Bar Le Duc of andere water in flesjes stoppen bedrijven. Voor het alledaags drinken van water ga ik geen peperdure flesjes kopen maar pak ik gewoon een glas en haal ik het uit de kraan.

Software RAID 5: Ubuntu 10.10 vs Windows Server 2008

Door Robkazoe op maandag 7 maart 2011 01:11 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 6.022

Al een tijdje zit ik te testen wat de mogelijkheden zijn met software RAID5. En meerdere malen werd mij geadviseerd om voor een Linux-oplossing te gaan. Toch wilde ik ook de Windows-oplossing een kans geven en uiteindelijk besloot ik eens om een kleine testopstelling te maken om te kijken wat elk platform te bieden heeft. Aan de ene kant heb ik Ubuntu 10.10 (64 bits) gebruikt om de mogelijkheden van het Linux-platform te controleren. Aan de andere kant heb ik Windows Server 2008 R2 Standard (64 bits) gebruikt.

Voor de test heb ik het volgende systeem gebruikt:
#ProductPrijsSubtotaal
4Samsung EcoGreen F3 HD153WI , 1.5TB¤ 62,-¤ 248,-
1Kingston ValueRAM KVR800D2N5K2/2G¤ 23,80¤ 23,80
1AMD Athlon II X2 240E¤ 45,90¤ 45,90
1Intel Postville X25-V SSDSA2MP040G2R5 40GB¤ 79,-¤ 79,-
Totaal¤ 430,60


Doordat Windows en Ubuntu twee compleet verschillende systemen zijn, zal het erg lastig zijn om verschillen te kunnen verklaren tussen de twee bestuurssystemen. Als voorbeeld kun je kijken naar het verschil in het bestandssysteem. Bij Windows is voor NTFS gekozen, voor Ubuntu heb ik het bij ext4 gehouden.

Vanwege het grote verschil tussen Linux en Windows, is er nog een groot probleem. Er zijn voldoende tools om de lees- en schrijfsnelheid te bepalen maar deze tools zullen allemaal een iets andere benadering hebben om de statistieken te berekenen. Daarom heb ik ook een tweetal testsets gemaakt om de schrijfsnelheid in de praktijk te bepalen. Testset één is een map die bestaat uit ruwweg 2 Gigabyte aan data verspreid over 16 mappen en 695 bestanden. Het gaat hier om foto’s, muziek en documenten van school. Testset twee bestaat uit 14,1 Gigabyte aan bestanden verspreid over 19 bestanden. Dit zijn vooral grote ISO- en ZIP-bestanden en een enkele video DVD. Deze zullen van de Intel SSD gelezen worden en weggeschreven naar het RAID5-systeem (3 harde schijven) en naar de los overgebleven harde schijf.

Het opzetten van Ubuntu
Hoewel mijn Linux-vaardigheden lang niet zo goed zijn als mijn Windows-vaardigheden, is het installeren van Ubuntu een niet al te grote en lastige klus. Op het internet is erg veel informatie te vinden over het installeren van Ubuntu en het installeren van MDADM om je RAID5 te beheren. Ubuntu werd op de snelle SSD geplaatst zodat het systeem voldoende snelheid heeft. Vervolgens moest RAID5 aan de praat gekregen worden met behulp van MDADM. De tool is gratis te downloaden via het commando “sudo apt-get install mdadm”. Na een korte installatie heb ik de opdracht gegeven om een RAID5-systeem op te zetten met drie van mijn Samsung harde schijven. Na ruim vijf uur was het systeem opgezet inclusief een volledige format naar ext4.

Ubuntu zelf heeft dus externe software nodig om een RAID5 op te zetten. Maar via de Disk Utility is het wel direct mogelijk om de leessnelheid en de toegangstijd van de harde schijven te controleren.

Grafiek 1 - RAID5 Windows vs Ubuntu
Leessnelheid: Hoe hoger, hoe beter. Toegangstijd: Hoe lager, hoe beter.
De toegangstijd blijft redelijk gelijk, maar de maximum en gemiddelde leessnelheid ligt bij RAID5 zo’n 60 tot 80 procent hoger dan bij een losse harde schijf. Omdat de Disk Utility geen schrijfsnelheid kon controleren, heb ik daarvoor mijn twee testsets gebruikt.

Grafiek 2 - RAID5 Windows vs Ubuntu
Wegschrijven van de testsets in seconden: Hoe lager hoe beter.
Waar bij de leessnelheden een flink verschil in zat tussen een losse harde schijf en de gecombineerde RAID5-schijf, daar blijft het bij de schrijfsnelheden wat achter. Bij de testset met de vele kleine bestanden, is RAID5 een kleine 20% sneller. Bij de grote bestanden zit er slechts 3% verschil in het nadeel van de losse harde schijf.

Tijd om de stekker eruit te halen!
Naast de lees- en schrijfsnelheden van RAID5 in combinatie met Linux, was ik ook erg benieuwd naar het heropbouwen tijdens het uitvallen van de schijf. Eerst had ik de vierde en laatste Samsungschijf leeggemaakt om vervolgens als reserve toe te voegen met MDADM. Vervolgens trok ik de SATA-stekker uit één van de drie RAID5-harde schijven en wachtte ik op het systeem dat ging ingrijpen. MDADM had meteen door dat er iets niet helemaal goed ging en gebruikte de reserve schijf om RAID5 opnieuw op te bouwen. Na 5 uur en 13 minuten had hij het systeem weer bij het oude. Een vergelijkbare tijd had MDADM ook nodig om de set als eerste op te bouwen.

Windows Server 2008 R2 installeren
Na Ubuntu, was het de beurt aan Windows Server 2008 R2 Standard Edition. Ook hier verliep de installatie voorspoedig. Het grappige is dat Windows Server standaard weer wel een tool heeft om RAID5 op te zetten. Dat gebeurt via de Microsoft Management Console (kortweg MMC) via de Disk Management optie. Het opzetten en het formateren van RAID5 gaat in Windows Server 2008 alleen niet zo snel als in Ubuntu. Om RAID5 op te bouwen en volledig te formateren naar NTFS, had het systeem bijna twee dagen nodig. Dat belooft zometeen wat met het schrijven van de bestanden.

Grafiek 3 - RAID5 Windows vs Ubuntu
Leessnelheid: Hoe hoger, hoe beter. Toegangstijd: Hoe lager, hoe beter.
Omdat Windows Server 2008, in tegenstelling tot Ubuntu, geen applicatie bevat die de leessnelheid van een schijf kan testen, moet een download uitkomst aan bieden. Mijn eerste download was HD Tune maar deze zag de RAID5-combinatie niet en maar kon de enkel losse schijven wel beoordelen. Ook de Pro-versie had hetzelfde probleem. Uiteindelijk biedt Performance Test 7.0 uitkomst maar de resultaten lijken niet al te betrouwbaar. Waar meeste testprogramma’s een curve naar beneden laten zien of een horizontale lijn, daar stijgt de snelheid van de schijf met de seconde. Daarnaast kan er maximaal voor twee seconden getest worden waardoor het een erg scheef en niet representatief beeld ontstaat. Ook kon de toegangstijd niet gecontroleerd worden met de applictie.

Grafiek 4 - RAID5 Windows vs Ubuntu
Wegschrijven van de testsets in seconden: Hoe lager hoe beter.
Ook hier zijn de schrijfsnelheden van de schijven getest met de twee testsets. Het vermoeden tijdens het opbouwen van RAID5 onder Windows Server is uitgekomen. Het RAID5 systeem schrijft onder Windows een heel stuk langzamer dan op de reguliere harde schijf. Bij de kleine bestanden van 2 Gigabyte ligt het verschil op 25 procent. Bij de grote tweede testset loopt het verschil tot zestig procent op.

Windows Server begint (nog meer) te zweten...
Net als Ubuntu ga ik proberen het Windows moeilijk te maken door er een SATA-stekker eruit te trekken. Ook hier zitten een aantal verrassingen in het proces. Als eerste is het onder Windows niet mogelijk om een reserve schijf in te stellen. De RAID-opstelling moet eerst kapot gaan voordat je een reserve schijf kunt activeren en de boel opnieuw kunt opbouwen. Het tweede verschil is dat de Management Console slecht tegen mijn SATA-kabel-verwijder-actie kan. De applicatie loopt vast en het herstarten van de Console duurt enkele minuten. De server blijft nog wel werken maar Windows heeft het er duidelijk moeilijk mee. Nadat de Console weer werkt is het mogelijk om de boel te repareren met een nieuwe harde schijf. Opvallend is de tijd die het systeem nodig heeft om alles opnieuw op te bouwen. Met 5 uur en 30 minuten is dit een heel stuk vlotter dan het opzetten van RAID5 onder Windows.

Conclusie
Na beide tests te hebben uitgevoerd is het eens tijd om de cijfers naast elkaar neer te leggen. Hoe hebben Ubuntu 10.10 en Windows Server 2008 zich staande gehouden in het RAID5-geweld? Wat meteen opvalt is dat het opzetten van RAID5 in Ubuntu veel sneller gebeurt dan onder Windows. Daar scoort Ubuntu punten mee. Maar aangezien je zoiets maar één keer doet, is de meerwaarde van dit positief punt klein. De leessnelheid van de RAID-schijf is redelijk vergelijkbaar al moeten we wel een vraagteken zetten bij de testmethode van Performance Test 7.0. Op dit punt kunnen we dus geen winnaar aanwijzen. Hetzelfde geldt voor het herbouwen van de RAID5 na een uitval. Daar presteren Ubuntu en Windows nagenoeg gelijk.

Grafiek 5 - RAID5 Windows vs Ubuntu
Leessnelheid: Hoe hoger, hoe beter. Toegangstijd: Hoe lager, hoe beter.
Waar de overige uitslagen nog redelijk bij elkaar liggen, zo verschillend is dat bij de schrijfsnelheid. Bij de enkele schijf worden er vergelijkbare scores gehaald onder Ubuntu en Windows. Maar bij de RAID5-schijf wordt het grootste en belangrijkste verschil gemaakt. De prestaties van Windows lopen hard achteruit waardoor er extra nadelen kleven aan een RAID5-opstelling onder Windows. En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Grafiek 6 - RAID5 Windows vs Ubuntu
Wegschrijven van de testsets in seconden: Hoe lager hoe beter.
Mijn eindadvies is dat Ubuntu 10.10 in combinatie met MDADM de beste keuze is voor een software RAID5. Het is gratis, op het internet is veel informatie te vinden over dit onderwerp en de prestaties zijn veel beter dan onder Windows Server 2008. Voor de schrijfprestaties zijn stukken beter onder Ubuntu waardoor Windows Server 2008 geen serieuze kandidaat meer is voor een opstelling met software RAID5.